Özür bir onarım değildir

Bir toplantıda haksız yere suçlandınız. Daha sonra koridorda özür dilendi. Konuşma yumuşadı. Toplantıda oluşan kayıt ise yerinde duruyor.

Özür, kişinin yaptığını gördüğünü ve ilişkinin sürmesini istediğini gösterebilir. Bunlar değersiz değildir. Fakat zarar, yanlış bilgiye dayanan bir değerlendirme veya size kalan bir iş yüküyse özrün bunları nasıl değiştirdiğine ayrıca bakmak gerekir.

Bazen özür konuşmayı kapatır. “Özür diledim, daha ne istiyorsun?” cümlesi, onarım talebini ölçüsüzlük gibi gösterebilir. Bu noktada konu yeniden kişinin iyi niyetine kayar. Somut sonuç arka planda kalır.

İstediğiniz onarımı adlandırmak, konuşmayı yeniden yapılabilir bir işe bağlar. Yanlış bilgi aynı kişilere düzeltilecek mi? Üstünüze kalan sorumluluk yeniden dağıtılacak mı? Bir sonraki kararın nasıl alınacağı değişecek mi?

Her özrün arkasında böyle bir hesap aranması gerekmez. Küçük bir dikkatsizlik için samimi bir özür yeterli olabilir. Ölçü, incinmenin büyüklüğünden tek başına çıkmaz; geride hangi sonuçların kaldığına da bağlıdır.

Özür dileyen sizseniz bu ayrım yine geçerlidir. Kendinizi iyi hissetmek için konuşmayı bitirmek isteyebilirsiniz. Karşı tarafın hâlâ bir düzeltmeye ihtiyacı olabilir. “Üzgünüm” dedikten sonra ne yaptığınız, özrün ne işe yaradığını gösterir.